Karanlıktakiler – Yönetmen : Çağan Irmak
Egemen annesiyle birlikte eski bir konakta yaşamakta, her sabah annesinin hazırladığı kahvaltı masasında annesiyle birlikte kahvaltısını yapıp, hiç değişmeyen takım elbisesi giyerek ve çantasını alarak işine gitmektedir.İşyerine gittiğinde takımlarını çıkararak günlük spor kıyafetlerini giymekte ve ofisboy olarak çalıştığı reklam ajansındaki işinde, görevi gece nöbetçisi Ramiz abi’den devralmaktadır.
Egemen’in annesi Gülseren, senelerden beri evden dışarı adımını atmamıştır.Sigarası ağzından düşmeyen, mahallenin çocuklarının oyun gürültüsünden rahatsız olan, kapıyı tanımadığı kimseye açmayan tipik bir mahallenin delisidir.Yemeğini kardeşi gelip yapmakta, oğlu dışındaki tek sosyal ilişkisi de zaten onunla olmaktadır.
Egemen, hafif sıyrık annesiyle aynı evde yaşamaya katlanırken, ne bir sosyal hayat, ne doğru dürüst bir iş edinebilmiş ezik ve silik bir karakter haline gelmiştir.Patronunun ona karşı olan ilgisini de yanlış anlamaya müsait bir ruh hali içindededir ve delirmemek için savaştığı hayatından kurtulmak, kaçıp bir yerlere gitmek istemektedir…
Meral Çetinkaya’yı izleyici en çok Bizimkiler dizisindeki Sabri Bey’in kedi seven eşi olarak hatırlayacaktır.Meral Çetinkaya’nın bu filmde de, şımarık-çocuksu konuşması, yüz ve vücut mimikleri ile herkese tepeden bakan, asil aristokrat hanımefendi rolünün altından çok iyi kalktığını belirtmek gerekir.Erdem Akakçe, hayatındaki tüm olumsuzlukları annesine yükleyen, evin tüm işlerini yapmak ve annesine bakmak zorunda kalan orta yaş sınırındaki adam rolünün altından çok iyi kalkıyor.İşyerinde ve dışarıda incelen ses tonu ve ezilen görüntüsü, annesiyle konuşurken, yerini küçük bir çocuğu azarlayan sert ve otoriter adam figürüne bırakıyor.Yan bir rolde oynayan Derya Alabora yine her zamanki iyi oyunculuğunu, rolünün elverdiği ölçüde kotarıyor.
Çağan Irmak her zaman belli bir kalitenin üzerinde işler çıkaran bir yönetmen.Karanlıktakiler ise en iyi filmi olmuş.Karanlıktakiler’de, ne Babam ve Oğlum’da yaptığı gibi izleyicinin duygularını sonuna kadar sömürüp ağlatmak için zorlamış, ne de Issız Adam’da yaptığı gibi karakterleri iç ses ile konuşturup bir faciaya imza atmış.Yine de hatalarından tam olarak kurtulamamış ki Gülseren’in nasıl bu hale geldiğini anlatan “flashback” sahnelerinde sürekli vurgulanan ve adeta izleyicinin gözüne sokulan “aile şerefi” kavramı, bir izleyici olarak beni rahatsız etti.Çağan Irmak yine izleyiciyi salak yerine koymuş ve defalarca “bak bu kadın delirdi ama nedeni de bu…” demekten kendini alıkoyamamış.Neyse ki filmin sonunda aynı hatayı yapmamış ve ucu açık bir son bırakmış.Bu şekilde izleyiciye de filmden sonra film hakkında kafa yorma zahmetine girme şansı tanımış.
Karanlıktakiler iyi bir film.Sizi salya sümük ağlatmayacak, biraz farklı bir Çağan Irmak filmi.Issız Adam veya Babam ve Oğlum gibi bir film bekliyorsanız pek yaklaşmayın ancak günlük hayatın içinden, sıradan karakterler, basit bir hikaye ve iyi oyunculuk izlemek istiyorsanız izlemeniz gereken bir film.
